Mag de Profeet niet afgebeeld worden?

De Turkse eerste minister liep afgelopen zondag mee in de demonstratie voor vrijheid van meningsuiting. Maar vandaag heeft een Turkse rechter bepaald dat de afbeelding van de laatste Charlie Hebdo met daarop een berouwvolle en wenende profeet niet mag worden getoond in Turkije. Schijnheiligheid?

Ja, alles is vergeven lijkt een wenende profeet te zeggen. Maar intussen blijft er veel oud zeer zitten. In de teksten van Koran en Hadith is er nogal veel aandacht voor preciese beschrijvingen van de profeten.  Een citaat van de website marokko.nl: De huidskleur van de Profeet Mohammed (vrede zij met hem) Anas ibn Maalik (moge Allah tevreden met hem zijn) zei over de Profeet (vrede zij met hem):'Hij was van gemiddelde lengte, niet lang en niet kort. Hij had een witte, lichtende huidskleur, niet spierwit en niet donker. Zijn haar was niet krullend en niet sluik.' (Sahieh al-Boekhaarie: 3547 en Sahieh Moeslim: 2347) 'Aboe at-Toefayl (moge Allah tevreden met hem zijn) zei: 'Ik heb de Boodschapper van Allah (vrede zij met hem) gezien en buiten mij is er niemand meer op het aardoppervlak die hem gezien heeft.' Ik vroeg hem: 'Hoe zag hij eruit?' Hij antwoordde: 'Hij had een witte huidskleur, een mooie verschijning en een normaal postuur.' (Sahieh Moeslim: 2340) 'Alie ibn Abie Taalib (moge Allah tevreden met hem zijn) zei: "De Boodschapper van Allah (vrede zij met hem) had een witte huidskleur met een rode gloed.' (Sahieh al-Djaami' (4620) van al-Albaanie) Aboe Hoerayrah (moge Allah tevreden met hem zijn) zei: 'De Boodschapper van Allah (vrede zij met hem) had een witte huidskleur, alsof hij gevormd was uit zilver.' (Sahieh al-Djaami' (4619) van al-Albaanie) Moeharrash al-Ka'bie (moge Allah tevreden met hem zijn) zei: 'Ik keek naar de rug van de Profeet (vrede zij met hem) en deze leek net een gesmolten stuk zilver.' (Moesnad Ahmed (15451). 
 Genoeg en eigenlijk wel meer dan genoeg hierover.

 
In de traditionele afbeelding zoals die her en der te vinden is vanuit oudere teksten zie je hier de oude Mohammed die zijn laatste preek geeft. Wel met volledig afgebeeld gezicht dus. En in volle eerbied door en voor gelovigen.

Islam naast Joden en christenen in Antwerpen

In het mooie gebouw van Museum aan de Stroom in Antwerpen zagen we gisteren de tentoonstelling Heilige Plaatsen, Heilige Boeken. Uit de traditie van Joden, Christen en Moslims werden voorbeelden gegeven van bedevaarten naar de heilige plaatsen. De boeken waren er ook wel, maar minder toch. Uiteindelijk is het bedevaartfenomeen eigenlijk iets van de volksreligie met allerlei folklore, tot en meet handel, commercie. Heel veel niet-officiele aspecten dus ook vcan die religies. Intern binnen één religie is dat al verwarrend, maar bij drie religies naast elkaar gezet is dat moeilijk in een sterke tentoonstelling bijeen te brengen.

Het was er erg donker en mijn foto's waren dan ook niet best, maar deze tekst (een van de ca 30 persoonlijke commentaren die op de wanden stonden) beeldt de bedoeling wel het beste uit:
Het gevoel dat ik in Mekka had is onbeschrijfelijk.
Het is vreugde, liefde, angst, spijt  voor de slechte daden,
geluk gemis ... Allerlei gevoelens door mekaar.
Er waren heel veel mooie dingen te zien, maar alles dus nogal fragmentarisch. Twee foto's van de commercie: een poster van de Three Sisters, alias de Kongsi Tiga, de 3 Nederlandse maatschappijen die veel geld verdienden aan de reis tussen Batavia en Jeddah/Mekka in de laat-koloniale tijd en een reclame voor Israel: niet-religieus, zoals het vroege zionisme nu eenmaal was. (Foto's van Wilna Wierenga die betere maakte dan ik, wilden niet op de blog kiomen, dus toch maar die van mij zelf!)

Hieronder de drie die samen met mij naar Antwerpen op deze gevarieerde bedevaart gingen: Wilna Wierenga, Paule en Joop Vernooij. Maar zoals het bij een bedevaart hoort, ging het nu alleen of vooral om het einddoel, maar om de weg zelf, gesprek en gezelligheid!
Er was geen afbeelding van de gewelddaden bij die bedevaartplaatsen: conflicten over Kerbela (zelf ontstaan na een gruwelijke moord en veldslag), de corruptie waardoor de Sint Pieter werd gebouwd, de bloedige veldslagen/aanslagen in Mekka en Jerusalem. Thuis gekomen werden wij weer geconfronteerd met de escalatie in de aanslagen van Parijs.

Pietà, passie en barmhartigheid: de naïviteit van de zachte krachten?

OpNieuwjaarsdag gingen wij naar Marlene Dumas in het Stedelijk Amsterdam. De tentoonstelling had als titel: The Image as Burden. De titel wordt pas duidelijk in het bekijken van het titelschilderij, dat overigens niet op de poster stond. Dumas maakt schilderijen naar foto's , vaak ook naar de actualiteit. Image as burden verwijst naar deen film met een liefdesdrame, maar ook naar de pietà, Jesus gedragen door Maria, of eigenlijk dus wat mensen van en voor elkaar dragen. In die schilderijen zit net even de emotie, het mededogen steviger dan het in de meeste foto's kan zijn. Op zich zijn de schilderijen vaak niet eens echt 'mooi', maar wel vaak ontroerend.

Enkele dagen later kreeg ik het nummer van het tijdschrift Herademing, de voorztetting sinds begin jaren 1990 van het vroegere Tijdschrift voor Geestelijk Leven heette. Geleid door de Dominikanen toen (tegen Speling het spiritualiteit-tijdschrift van de Karmelieten). Het had een bijzonder nummer over Barmhartigheid, met bijdragen over de Fransiskaanse traditie, Levinas en van mijzelf over Rahman als Godsnaam in de Koran en de islamitische traditie.

Dezelfde dag dat dit nummer van het tijdschrift aankwam, was er die vreselijke aanslag van twee broers op de redactie van het tijdschrift Charlie Hebdo (waar ik in januari 2013 over schreef). Als je op dat moment zo'n braaf artikel leest over 'Barmhartige in de islamitische traditie' klinkt zo'n schrijfsel als naïef, als een beetje wereldvreemd, als een soort goedpraten, goed-doener. Daarna was er toch weer die facebook-pagine #ditisnietmijnislam, aangemaakt door boze moslims. Maar het blijft wel een verwarrende wereld, die van de moderne islam.

Carthago in Leiden

De laatste zondag van 2014 gingen wij naar de tentoonstelling Carthago in het Museum voor Oudheidkunde in Leiden. Eerste wat ons opviel was de grote drukte. Veel kinderen. Sommigen in kleine zandbakken op zoek naar wat er onder het zand te vinden is en dan de spullen met kwastjes schoonmaken. De oude Egyptische tempel ziet het allemaal met genoegen aan.

Wij gingen natuurlijk omdat we in Februari 2014 een mooie reis maakten, waarbij we nog wat grote ruïnes van het oude Carfthoga zagen. Vooral de watervoorziening, het amfiteater, delen van de badhuizen, het gewone teater, afijn 'alles waar Augustinus in zijn latere leven zo tegen was.'
Tegenwoordig zijn we erg visueel ingesteld. Teksten zonder plaatjes doen het niet zo goed. Maar nu kregen we 200 voorwerpen te zien waar weinig verhaal bij was. Ja, wel vergelijkingen met de omgeving. Zo'n beetje de hele mediterrane wereld komt langs om overeenkomsten en verschillen te laten zien. Maar het eigene van Carthago is een vooral verloren gegaan. Van 900-145 voor Chr. was het een rivaal van Rome in het midden van de Middellaandse Zee. Daarna weer gegroeid als agrarisch centrum en handelspost, toch minder dan het Egyptische Alexandrië.
De goden, ja die vooral, die zijn toch anders dan de Romeinse. Rare combinaties ook van dieren en mensen. Maar sinds wij kleinkinderen hebben weten we hoe menselijk die dieren zijn: bijna geen kinderboekje is er zonder allerlei dieren met menselijke trekjes. Voor ons is het zonder het verdere verhaal moeilijk om deze dame met een fijn gezicht van een leeuw als een aardige combinatie te zien. Dat kun je er bij proberen te bedenken, maar dat lukt dus moeizaam. Was ze lief en beschermend, of juist bedreigend? :Levensgroot, dus ook niet zo maar een klein beeldje.

Er was een indeling in periodes en bij de 'christelijke periode' werd natuurlijk de naam Augustinus gezet. Maar hij was er zelf helemaal niet (en woonde er ook alleen in de bijna-heidense en later Manichese periode; Hippo waar hij bisschop werd ligt nu al net over de noordgrens met Algerije aan de kust; Geboorteplaats Thagaste ook aan de Algerijnse kant, meer in het binnenland).
Er was een groot mozaïeke van een vrouwenfiguur uit de tijd rond 600: Byzantijnss stijl. Ze heeft een nimbus, stralenkrans rond het hoofd en zou dus een heilige of 'godin' kunnen zijn geweest. Of wellicht een koningin/keizerin?  Maar de afbeelding komt van een vloer en daar stop je Irene of Maria niet neer. Veel mysteries dus.

Alle spullen waren perfect schoongemaakt, zonder een spoor van veroudering of zo. Carthago in Schöner Wohnen stijl. Aangenaam om naar te kijken op een zondagmiddag.
Er was speciale aandacht voor vrouwen op deze tentoonstelling. De mythische stichteres van Carthago was een boze, verdrietige of teleurgestelde prinses uit Libanon/Fenicië, die een berg kocht 'ter grootte van een rundervel' door de huid in heel dunne reepjes te snijden. Dan natuurlijk Dido die verdrietig was, boos ook op de goden omdat haar geliefde  Aeneas zijn roeping in Rome moest gaan vervuillen. De grote sarcofaag was ook voor een vrouw, afijn heel wat dus.